Covid-19, Doktora ve Banvit Arasında: Hayatın Bana Yaptığı En Tatlı Şaka 😷

Merhaba! Ben Duygu. Akademik dünyayla kurumsal hayat arasında mekik dokuyan, kahvesiz veri analiz edemeyen, ama hayatın sürprizlerine de bol bol gülen biriyim. ☕📊

Bugün sizi 2020’ye, yani hem dünyanın hem de benim hayatımın alt üst olduğu o efsane döneme götürmek istiyorum.

O sıralar doktora programımın ilk yılındaydım. Üniversite İstanbul’daydı, ben Bandırma’da yaşıyordum. Haftada iki-üç gün “mini şehirlerarası göç” yaparak sabahın köründe yola çıkıyor, dersimi alıp akşamına geri dönüyordum.

Kısacası hayatım, Bandırma – İstanbul – Bandırma otobanında geçen bir yol filmiydi. 🎬

Derken mayıs ayında Banvit’te işe başladım. Tam da “şimdi bu derslere nasıl gidip geleceğim ben?” diye kara kara düşünürken… bir sabah dünya karardı: Covid geldi.

Ama bana karanlıktan çok ışık getirdi desem? 😅

Bir anda tüm dersler online’a geçti!

Evden, pijamalarımla, kahvem elimde, hocalarımı Zoom’dan dinliyordum.

Evren sanki bana, “Rahat ol Duygu, senin de biraz konfora hakkın var,” demiş gibiydi. 🌍💻

Bir de yolların o sessizliği yok mu…

Sabah işe giderken neredeyse yolun tek sahibiydim.

O dönemde araba sürme pratiğim o kadar gelişti ki, trafik normale döndüğünde “Burası benim pistimdi, ne ara doldu burası?” diye hafif sinirli bir tebessümle direksiyona sarılıyordum. 🏎️😂

Ve icing on the cake: Banvit’e girişte normalde İngilizce mülakat vardı ama pandemi sebebiyle onu da online teste çevirdiler.

Yani özetle, pandemi herkesin hayatını karmaşıklaştırırken benim hayatımı “kolaylaştırma” moduna aldı. 🙈

Dersler evden, mülakat klavyeden, yollar bana özel…

2020 benim için “beklenmedik kolaylıklar yılı” olarak tarihe geçti.

Peki ya sen?

Pandemi döneminde senin de hayatını “tesadüfen kolaylaştıran” böyle olaylar yaşandı mı?